فرشته بی بال

بعداز حمدوثنای پروردگار ...

همت که بود؟ستاری ؟بابایی....و....
همه شهدایی بودند که جان خودشان را برای این مرزو بوم ودین دادند تا ما آزادانه نفس بکشیم و دینداری کنیم .....درس بخوانیم وپیروزمندیمان راجشن بگیریم واسطوره بسازیم و بزرگراه را به نام اسطوره ها بنامیم و افتخار کتیم به شهدایمان...قرین رحمت حق باشند فرشتگان شهید ..با بالهای نقره فام...
اما عده ای جان دادند بی صدا...بی ادعا....بی دفاع...بی بزرگراهی که بنامشان باشد....
شهدای زنده ای که فقط اگر لحظه ای زودتر به سرپیچی رسیده بودند حتما بجای نفر جلویی شهید شده بودند....شهدای زنده ای که شاهد جان دادن رفقایشان جلوی چشمانشان بودند شاهد تکه تکه شدنشان ...شاهد ترک خوردن صورتشان بودند ...شهیدان زنده ای که بالی ندارند ولی بارها بال بال زدند زیر درد های سخت و طاقت فرسای ناشی از ترکش و خمپاره وموج نارنجک و....سالهایی که ما بر روی دوپا راه رفتیم و آنها با هر قدم آهی از اعماق وجود کشیدند ...استخوانهای کج جوش خورده ...لگنهای شکسته....دستهای بریده شده....زخمهای قدیمی ...دردهای ناگفته....داروهای مادام العمر...گاه قربانی طبابتهای خلاقانه ....چاره نبوده آن روزها..چه کردیم ما درقبال این فرشتگان بی بال .... کاش لا اقل میپرسیدیم چه میخواهید تاما برای شما انجام دهیم...برای شما که در هر سنی به نوعی جان دادید...کودکی در رژیم دژخیم گذشته... نوجوانی در انقلاب و هیاهوی آن ...و جوانی در جنگ و خون و بیمارستان و ترکش و خمپاره وتانک ومین و حاجی و سید و سربریده شهید برادر وجنازه دشمن و تنهایی در سنگر و....میانسالی با آه درد ....چقدر خوبید شما ...ای شهیدان زنده ...بعد از نبرد هم ننشستید ...در عرصه مقاومت و ساخت میهن نقش آفرینی کردید....درود خداوند بر شما پاک طینتان که اگر پای راه رفتن نداشتید جاده ساختید برای دیگران...باشد که یاد بگیرند بعضی همزمانان شما که خوردند وبردند و نوشیدند و سیر نشدند و هنوز میبرند....کاش کمی آموخته بودند از شما...کاش به اندازه نیمی از شما غیرت داشتند...کاش...
باعث فخر و مباهات ماهستید ای آزاد مردان دلیر...ای رهروان راه حسین...

تقدیم به جانباز سرافراز همکلاسی بزرگوارم جناب آقای دکتری که هنوزم ترجیح میدهد نامی از او برده نشود.

مریم سادات صدر

1:53

بامداد 3شنبه 20/7/95