آواز

قلمم خشک شده
قلبم سنگین
مدتیست الهامی ندارم
درباب سیاست که خیری نیست
درباب عاشقی بدتر
در باب معضلات اجتماعی قلبم مجروح وخسته
درچه باب بنویسم که بیان رقت قلبم باشد؟..آنهم جایی که قساوت همه جارا گرفته و قلب من نیز...
درمیان تمام این کشمکشها این روزها پناهنده شدم، به علاقمندی ای که سالهاست از آن غفلت کردم، آواز سنتی فارسی.چه ملعبه ی شیرینی است ، با روح وجان بازی میکند این آواهای موسیقی فارسی، هر مضرابش تلنگری براحساسم میزند که وای برتو از غفلت ، پیشرو و جبران کن دوران عمر رفته، بخوان بنام پروردگارت، بخوان که خواندن، دارمایی بوده از ازل برای تو تا ابد، چه قرآن بخوانی و چه آواز تو خواننده ای پس بخوان، هرچه بخوانی از چون تویی جز تسبیح وتمجید رب بر نمی آید، که چون مدح خلق کنی هم حمد رب است.
در میان این هیاهو اینک با قلمی خشک و صدایی تر میخوانم.اکنون بجای نوشتن ناله ها و دردهایم را با ابزار صدا فریاد میزنم.
..
نوشتن و خواندن دو جزء انفکاک ناپذیرم

#آواز#موسیقی